Vrouw in Kracht
Vind je het ook zo moeilijk om jezelf te laten zien?

Vind je het ook zo moeilijk om jezelf te laten zien?

Vind je het ook zo moeilijk om jezelf te laten zien? Om tevoorschijn te komen uit je isolement?

 

Ik kan je vertellen dat ik er nog steeds moeite mee heb. Het is toch elke keer een soort van nieuw begin en dat is doodeng. Je weet nu tenminste dat je jezelf goed kunt beschermen, hoe je mensen op afstand houdt zodat niemand je pijn kan doen, hoe je leven er uit ziet met eenzaamheid. Je bent het inmiddels gewend en weet hoe het voelt ook als het niet leuk is of zelfs pijn doet. Maar je weet wat je hebt.

Wat gaat er gebeuren als je een stap uit je veilige muur vandaan zet?

Dan word je ineens voor eventjes zichtbaar – oh mijn God! Doodeng!

Ik had een tijdje geleden zelfs in mijn tuin een toren gebouwd (zie foto) om ermee te oefenen om me rondom beschermd en verborgen te voelen en om af en toe uit de opening te kijken, een kleine stap over de drempel te zetten en meteen terug totdat het voor me veilig voelde om er helemaal uit te stappen. Zelfs in mijn eigen tuin voelde het als een grote uitdaging, want het was confronterend.

Op deze manier voelde ik ook heel duidelijk hoe beknellend dat is, benauwend. Er is geen ruimte om te groeien. Vooral niet als ik de muur steeds zo hoog opstapelde dat niemand mij van buitenaf kon zien. Ik zag zelf niets behalve grijze stenen. Elke steen is weliswaar anders en op zich mooi, maar – zeg nou eerlijk – is dat alles wat je voor je leven wenst? Elke dag hetzelfde zien, hetzelfde horen, hetzelfde ruiken en elke dag letterlijk tegen een muur aan praten?

De dag kwam dat ik er werkelijk genoeg van had en ernaar snakte om iets anders te zien. Zo begon ik voorzichtig over een periode van een week mijn toren steen voor steen, laag voor laag van binnenuit af te breken. Wat was dat bevrijdend! Met elke steen voelde ik de angst voor kwetsbaarheid maar ook kracht, ruimte en vrijheid die me makkelijker liet ademen.

De stenen heb ik nog. Ze herinneren me eraan dat ik de keuze heb: wil ik de toren weer oprichten of leven in vrijheid en met uitzicht om me heen?

Heb je je niet lang genoeg verstopt?

Ik geloof niet dat je dit werkelijk wilt. Misschien lijkt het nu het veiligst en heb je even tijd nodig om te herstellen, maar uiteindelijk is het belangrijk om dit zelfgekozen isolement te verlaten en stap voor stap weer tevoorschijn te komen.

 

Elke nieuwe stap is eng. Elke keer weer. De angst daarvoor kan ik niet van je af nemen, maar ik kan je wel bijstaan en een stuk met je mee gaan.

 

De natuur is een prachtige helper. Gisterochtend ben ik naar het bos gegaan omdat het al langere tijd mijn wens is om Stiltewandelingen te organiseren voor vrouwen die opgeslokt dreigen te worden door het gevoel van eenzaamheid of die ermee worstelen.

 

Ook voor mij is dit een hele enge stap en toch ga ik dit doen. Deze keer eerst even om te oefenen in mijn eentje. Wat een weerstand komt erbij kijken. Hoeveel excuses om het niet te doen kan je hoofd verzinnen? Het liefst was ik terug gekropen in mijn bed en had daar lekker over gedroomd. Maar om een droom waar te maken moet je er ook iets voor doen. Je moet stappen zetten. In dit geval letterlijk.

 

Het is ongelofelijk hoe raar het aanvoelt om deze weg een keer zonder mijn hond te lopen. Ik voelde me verloren, onzeker, de weg leek oneindig en ik had de indruk dat ik geen stap vooruitkwam ondanks dat ik hetzelfde tempo aanhield als altijd en dat is best flink doorlopen. Steeds wilde ik omkeren en moest me het vooruitzicht om in het bos te wandelen in gedachte houden.

 

Mijn eigen ervaring is het dat een Stiltewandeling een goede oefening is om met andere vrouwen samen te zijn en toch veilig bij jezelf aan te komen en te kunnen blijven. Juist omdat je geen contact hoeft te maken en mag ervaren wat een geleide wandeling in gezelschap met je doet. Hoe fijn het kan zijn en wie weet… ontstaat er achteraf spontaan een leuk contact. Het mooiste is dat je in eerste instantie weer ervaart hoe fijn het is om met jezelf comfortabel te zijn, want dat is de basis van alles.

 

De tijd in het bos heeft mijzelf verbazingwekkend veel gebracht. Ik kwam tot rust, mijn tempo werd veel rustiger, ik ontspande – niet alleen lichamelijk, ook mijn wilde gedachten kwamen tot rust. Je ziet zo veel meer. De natuur laat je dingen zien die betekenis voor je hebben en hoop geven, zelfs als het maar een sprankje is. Het buiten zijn doet iets met je en je gaat anders het bos weer uit dan dat je erin bent gestapt.

 

Ik weet zeker dat ik deze manier van in het bos wandelen met meer mensen wil gaan delen. Deze ervaring is zo waardevol en ik gun het iedereen om dit te ervaren.

 

De Stiltewandeling vindt elke maand omstreeks Donkere Maan plaats, want dat is de beste tijd om contact met jezelf te maken en te voelen wat je nodig hebt en het liefst wilt. De rest van de maand heb je de kans om ermee te werken en daarbij de cyclus van de maan je te laten ondersteunen.

 

Wil je er meer over weten? Neem gerust contact met me op:

Contact

 

Vind je jezelf te groot, te klein, te onbeduidend, te raar, te anders of wat dan ook om jezelf te laten zien? Niets is het waard om je klein te houden. Ter inspiratie de winnaar(es) van het Eurosongfestival 2014… https://www.youtube.com/watch?v=ToqNa0rqUtY  RISE LIKE A PHOENIX!

 

Wanneer en hoe wil jij graag tevoorschijn komen?

Laat een reactie achter!