Vrouw in Kracht
Over Mij

Over Mij

Ik ben Kathrin en ik ben op gegroeid in Duitsland in een gezin met 2 kinderen, waarvan ik de oudste ben. Mijn 8 jaar jongere broer is zwaar spastisch geboren en kan haast niets (meer) zelf doen.

 

Toen ik ongeveer 18 jaar oud was heb ik hardop het besluit uitgesproken om zelf geen kinderen te willen, omdat ik ervan overtuigd was dat ik later voor mijn broer zou gaan zorgen. Dat zou betekenen dat vanaf dat moment mijn eigen leven acuut ophoudt en mijn wereld zich alleen nog maar om hem zou draaien. Dan zou ik een ‘kind op levenstijd’ hebben. Ik kon mij niet voorstellen hoe ik dat met het hebben van een eigen gezin zou moeten combineren en besloot daarom geen eigen kinderen te willen. Een vrij naïeve gedachte met grote gevolgen. Ik wist niet dat deze overtuiging zo sterk was dat er ook inderdaad geen kinderen in mijn leven kwamen.

 

In de relaties die ik had kwam het thema ‘kinderen’ helemaal niet ter sprake. Zowel mijn toenmalige partner als ik hadden er geen behoefte aan. Ook toen ik ouder werd voelde ik er geen verlangen naar. Wel gaf ik mijzelf de ruimte om ervoor open te staan mocht ik de juiste partner tegenkomen waar ik me veilig en zeker bij zou voelen om er SAMEN voor te gaan. Maar ook dat gebeurde niet.

 

Toch voelde ik iets in mijn leven ontbreken. Steeds meer werd ik mij ervan bewust dat ik in de meeste dingen er echt alleen voor stond en hoe mij dat op een negatieve manier beïnvloedde – in mijn denken, in mijn doen, in de manier waarop ik contact maakte met anderen, mijn welzijn…

 

Vanaf het moment dat ik de 40 gepasseerd was kreeg ik steeds vaker opmerkingen uit mijn familiekring die ervoor zorgden dat ik me op een duur ongemakkelijk, raar en niet normaal voelde. Dat kwam doordat ze mij elke keer dat we elkaar zagen vragen stelden als:

  • En, hoe is het met de liefde?
  • Wanneer ga JIJ trouwen?
  • Wanneer word ik eindelijk opa?
  • Wat, je hebt nóg geen kinderen?
  • Straks is het te laat, je moet nu wel opschieten… (en zo kan ik nog wel doorgaan)

 

Het hielp ook niet om mij te vergelijken met de rest van mijn familie. Ik heb alleen maar neven die allemaal jonger zijn dan ik. Allemaal zijn ze getrouwd en hebben ze 2 kinderen. Ik, als de oudste, spring daar behoorlijk uit de rij. Niemand begrijpt het. Niemand vraagt ernaar van hoe ik mij daarbij voel. En ik kan het niet uitleggen. Het is gewoon zo gelopen.

 

Ik was ook bang, want plotseling besefte ik, dat met mijn kinderloosheid en het onvermogen van mijn broer om zelf kinderen voort te brengen de tak van mijn familie zal ophouden te bestaan, helemaal uit zou sterven. De wens van mijn vader om opa te worden legde een grote druk op mij en ik kwam in een overweldigende achtbaan van emoties te zitten. Ik voelde me waardeloos, nutteloos, schuldig, boos, verdrietig, vol schaamte, verzet, weerstand…  Ik wilde me isoleren en ergens ver wegkruipen om van de zich steeds herhalende confrontatie af te zijn. Met sommige familieleden heb ik nog maar heel weinig contact.

 

Inmiddels leef ik al jaren in Nederland en bewandel ik mijn eigen pad. Voor mijn broer is goed gezorgd.

 

In de vele jaren die ik hier leef heb ik ontdekt dat ik niet de enige ben. Er zijn nog meer vrouwen die kinderloos zijn en zonder partner en die er ook mee worstelen.
Ik ben niet de enige die moeite heeft om met medelijden, soms zelfs met afkeuring bekeken te worden.
Ik ben niet de enige die zich daardoor minder voelt dan mensen die wél kinderen en wél een partner hebben.
Ik ben niet de enige die zich afvraagt wat er in hemelsnaam mis met mij is.
En ik ben ook niet de enige die bang is om een ‘oude vrijster’ te worden, nutteloos, afgedankt en moederziel alleen achter te blijven.

 

Dat Weten heeft mij geholpen om overeind te blijven. En tóch gleed ik na de laatste mislukte relatie steeds meer in een isolement. Ik verbloemde het door tegen iedereen te vertellen dat ik de drukte van de stad zat was en snakte naar rust en natuur. Voor een deel was dat waar. Het andere deel was mijn angst voor (nog meer) afkeuring en daarmee afwijzing, mijn onvermogen om nog op een normale manier met andere mensen om te gaan.

 

In mijn werk als Tolk Gebarentaal had ik wel steeds met andere mensen te maken en dat ging prima, want dan was ik tenslotte in een ‘rol’ die mij goed paste. Één-op-één-contacten lukten ook wel – zo lang het allemaal oppervlakkig bleef. Maar in groepen wist ik mij haast geen houding te geven. Ik zat er maar stilletjes bij en hoopte dat niemand iets aan mij zou vragen.

 

Mijn vrienden geloofden niet dat ik mij zó onzeker kon voelen. Mijn vriendenkring werd steeds kleiner en ik durfde haast nergens meer naar toe, want stel dat ik dan iemand tegen zou komen die met mij bevriend wil raken… help! Het ging zó ver, dat ik het niet door had dat ik mensen, die mij werkelijk met alle liefde wilden helpen, van me af duwde. Ik begreep toen niet dat ik het zelf was die deze cirkel in stand hield. Ik wilde het wel graag anders, maar had geen idee van hoe en wat en al helemaal niet dat ik zelf er de oorzaak van was.

 

Pas doordat ik in mijn drang naar kennis en zelfontwikkeling ineens steeds vaker en op verschillende manieren de thema’s ‘kinderloosheid’, ‘geen partner hebben’ en vooral ‘eenzaamheid’ tegen kwam begon ik langzaamaan overeenkomsten met mijzelf te herkennen. Vooral en dankzij de tip van een vriendin over het televisieprogramma “Nooit meer alleen” waarin het erom gaat om te leren hoe je eenzaamheid om gaat buigen in levensvreugde. En ik besefte, dat eenzaamheid een heel langzaam, slopend en erg gemeen proces is, dat je zelf niet door hebt en wat je leven steeds meer kleur en vreugde onttrekt totdat je bijna al je zelfvertrouwen kwijt bent. Je kan dan nog wel in de buitenwereld functioneren doordat je geleerd hebt om goed toneel te spelen en ‘persoonlijkheidsmaskers’ te dragen. Niemand die door heeft, jezelf inclusief, hoe ver je daadwerkelijk van jezelf verwijderd bent…

 

Hoewel dit programma over ouderen ging herkende ik er zo veel van mezelf in en zag ik het ook steeds meer in de wereld om mij heen. Ik nam vanuit een impuls contact op met de cursusleidster van het programma, Jeannette Rijks. Mijn intentie was het om te kijken wat we samen voor eenzame mensen binnen de dovenwereld, en vooral kinderloze alleenstaande vrouwen konden betekenen. Ik werd heel snel uit deze droom gehaald, want ik moest er eerst zelf mee aan de slag voordat ze überhaupt aan samenwerking zou denken. Nou, hoe duidelijk kon het zijn? Zodoende ging ik eerst de cursus zelf doen en raakte daardoor zó enthousiast en geïnspireerd, dat ik mij meteen voor de opleiding “Eenzaamheidspecialist” aanmeldde. Het voelde alsof ik eindelijk hét puzzelstukje had gevonden dat richting aan mijn leven kon geven.

 

Samen met mijn eerdere opleidingen in Energetische Therapie en tot Tellington Touch Practitioner waarin heel duidelijk de samenhang tussen lichaam, geest en emoties naar voren komen, heb ik een prachtige combinatie ter beschikking om hier niet alleen mijzelf maar ook jou en vele anderen te helpen.

 

Dit is mijn kindje dat zijn eigen licht en kracht in deze wereld brengt.

 

Spreekt mijn werkwijze je aan en wil je jouw leven nu echt zelf in de hand nemen?

Wil je je gelukkig, waardevol en nuttig voelen? En ben je bereid om naar jezelf te kijken en met jezelf samen te werken?

 

Neem dan contact met mij op via kathrin@vrouwinkracht.nl

Als persoonlijk contact nog te kwetsbaar voelt kan je hier met mij en mijn werkwijze kennismaken.